Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pyszności. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pyszności. Pokaż wszystkie posty

20 wrz 2015

Małga w kuchni. Odcinek 4 - Gotowane w syropie gruszki z lodami waniliowymi

Są takie różne pyszności, z którymi wiążą się pewne zwyczaje: makowiec piecze się na Boże Narodzenie, babeczki z jeżynami robi się w sierpniu, a tort na urodziny. Z kolei, kiedy tylko zaczynają się chłodne, deszczowe dni, na talerzyku lądują gotowane gruszki z lodami - deser, na który czeka się przez cały rok, idealne połączenie gorącego z zimnym, cudo pachnące goździkami i cynamonem. 
Niebo w gębie!


15 sty 2015

Małga w kuchni. Odcinek 2 - Czekoladowy mus wszelkiego pocieszenia

Są takie rzeczy na świecie, nad którymi nie powinno się rozwodzić, trzeba je po prostu zjeść. Żeby poczuć się choć odrobinkę weselej. Dziś odnalazłam kolejną pozycję, którą dołączę do listy deserów, przekąch i jedzenia godnego uwagi.


Nie wiem, w jakim stopniu rozumiecie poziom nieszczęścia związany z sesją, ale wierzcie mi na słowo - taki deser potrafi naprawić świat prawie tak bardzo, jak prawdziwa czekolada. Dodatkowo, jeśli zależy wam na etykietce "fit" na rzeczach, które jecie, to tutaj można raczej ją przykleić, mimo iż czekoladowy mus wszelkiego pocieszenia do najmniej kalorycznych pozycji nie należy.
Bo pamiętamy przecież, że nie tylko kalorie są wyznacznikiem wartościowego jedzenia. Tutaj mamy pyszne owocki, potas z bananów, dobry tłuszcz z awokado i całe mnóstwo magnezu w kakao, w sam raz dla ciężko pracującego mózgu. Lekarstwo na super ekstra mega wysiłek intelektualny.
Spróbujcie sami!


Przygotowanie zajmuje nie więcej, niż 10 minut (nie licząc czasu schładzania).
Do upichcenia 4 niewielkich porcyjek trzeba upolować:

  • 2 dojrzałe banany
  • 2 małe awokado (trafiłam na takie z przeceny, raczej niewielkie, ale dobrze dojrzałe)
  • mniej więcej 3 łyżki kakao (prawdziwego, nie Puchatka). Trzeba dodać tyle, żeby kolor był w sam raz czekoladowy
  • cukier, miód, słodzik albo coś innego w zależności od upodobania. Jeśli potrzeba.
  • coś ładnego do ozdoby. Ja wyżyłam się artystycznie z pomocą rodzynek i fistaszków.
Wszystko trzeba wymieszać na gładziutką masę. Najlepiej blenderem (albo mikserem), bo ani tłuczek do ziemniaków, ani trzepaczka do jajek się nie sprawdzą (Tak, próbowałam. Tak, musiałam przyznać rację dziewczynom, że to nie był dobry pomysł.) Mus rozdzielić do miseczek i upchnąć na jakąś godzinkę do lodówki, żeby trochę zgęstniał. Na sam koniec przygotować łyżeczki, ozdobić deser i podawać ku ogólnej radości elfów i wróżek.



A teraz historyjka na dowód, że było pysznie. Tak się śmiesznie złożyło, że zanim przypomniałam sobie o zrobieniu zdjęć, mój mus był już w połowie zjedzony. Iwona, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko rozpowszechnianiu zdjęć twojej porcji!

Polecam, Małga!


17 paź 2014

Długi dzień? To żadna wymówka

Tytuł mógłby sugerować, że napiszę o tym, że jeśli trening jest zaplanowany, to trzeba zrobić, choćby nie wiem, co. To prawda, ale o konsekwencji prawdopodobnie napiszę innym razem. Może wtedy, kiedy stanę się mistrzem samodyscypliny i będę czuła się upoważniona do pouczania innych (a ha ha). Tym razem będzie o jedzonku.

MNIAM!

Jest taka zasada, że jeśli chce się mieć siły, żeby dobrze trenować, trzeba równie dobrze jeść. A to nie jest jakoś wybitnie łatwe, wiele rzeczy przeszkadza.
Takie studia na przykład.
Pół biedy, kiedy mieszka się w domu, można po cichutku liczyć na dobry obiadek, który będzie czekał po powrocie. Gorzej, jeśli mieszka się daaaaleko, a przed sobą ma się jedynie wizję zajęć ciurkiem od rana do wieczora. Ufff, wtedy robi się gęsto. A jeśli ktoś jeszcze pracuje? To już w ogóle nie do pomyślenia.
Nawet jeśli elegancko rano robi się coś dobrego, jakąś owsianeczkę, płatki czy placuszki, około południa dzieje się coś śmiesznego. "Zjadłabym coś konkretnego..." I zaczyna się problem. Bo przez okno wlatuje zapach z budki z kebabem albo kurczakami z rożna, KFC zaczyna dziwnie pięknie pachnieć...
Szszszszsz!
Nie trzeba tego kupować, a potem żałować, że zjadło się zbyt wiele fast foodów!
Można przecież zrobić tak: dzień wcześniej wieczorem rozłożyć zestaw małego kucharza...


... i wyczarować coś pysznego. Nie trzeba wiele składników, żeby stworzyć naprawdę dobre danie, które można zabrać ze sobą następnego dnia do szkoły, pracy, na uczelnię. Postanowiłam podrzucić wam moją propozycję, a nuż komuś się przyda.

Wtorki i piątki w moim planie tygodnia figurują jako czarne dziury, które wycinają mnie z życia na dobre. Muszę kombinować, co by tu zrobić, żeby nie umrzeć z głodu gdzieś po drodze do wieczora i zazwyczaj wychodzę z mieszkania obładowana pudełkami. Jedni mówią - luchboxy. Ja bawię się w prostaka - żarcie z pudełka.
Co wybrało się ze mną dzisiaj w podróż na zajęcia i do (prawdziwego) domu? Pyszności.


Wygląda pysznie? Wygląda!
Na obrazeczku makaron (znalazłam na przecenie taki świeży, który trzeba trzymać w lodówce - rewelacja!) z warzywami i łososiem. W drugim pudełeczku galaretka o smaku kiwi - kiedy zabierałam ją ze sobą po raz pierwszy, bałam się, że w trakcie zajęć może się rozpłynąć. Zdecydowanie potrafi wytrzymać długie godziny. A jak smakuje jako przekąska między zajęciami!

Serio, serio. Zabieranie własnego jedzenia z domu to bardzo dobry pomysł. Wiadomo, co się je, jest się w stanie usytuować jakoś składniki takiego posiłku w swoim planie żywieniowym i unika się niepotrzebnych bardzo niezdrowych rzeczy.
Polecam,
Małga



PS
Mój blog awansował w jakiejś hierarchii, bo od kilku dni jestem bombardowana spamem. Uroczy, anglojęzyczni anonimowi ludzie chwalą moje wpisy i cieszą się, że taka mądra jestem i w ogóle ciekawa... Mam nadzieję, że nie będzie gorzej, bo nie chciałabym zmuszać komentujących osób do rozszyfrowywania nieczytelnych cyferek przy wpisywaniu komentarza...

Buziaki wszystkim!
Zmykam na zajęcia, a potem jadę na wieś! (hy hy hy!)

23 sie 2014

7. Do dwóch razy sztuka

Oj, ciężko jest. Ciężko.
Tak bardzo, jak mi się nie chce, to jeszcze nigdy mi się nie nie chciało. Wczoraj stoczyłam najprawdziwszą walkę iiiii... Zwyciężyłam!
Wszystko zaczęło się od tego, że wczoraj był piątek. Pochodzę ze zdecydowanie katolskiej rodziny, więc w piątki mięsa nie jem. I nikt w domu nie je. A najlepsze, że to wcale nie oznacza smutnych, bezpłciowych piątkowych obiadków.
Otóż z samego rana przywdziałam rajtki supermana, spryskałam się obficie psikadłem na komary i wybyłam do lasu. Błoto niemiłosierne (zawsze tak się składa, że hasam po lesie po kilku deszczowych dniach), tak niemiłosierne, że kilka razy zsuwałam się z co bardziej stromych fragmentów górki. Po mniej więcej półtoragodzinnej walce z naturą wróciłam z nadzieniem do naleśników.
Naleśników z jeżynami.
I jeśli jest ktoś, kto tak, jak ja ubóstwia leśne owoce i owoce w ogóle, to potrafi pewnie zrozumieć, dlaczego tyle miejsca poświęcam tutaj jeżynom. We wszelkich postaciach.
Obiad był tak pyszny, że nie zdążyłam zrobić zdjęcia. A szkoda, bo w zimie tęskni się do takich rzeczy. Ale mam starsze zdjęcie z innego razu - z borówkami i dodatkowo sosem czekoladowym.

A fe, Małga, biegasz i takie słodycze wpierniczasz? Niedobrze...
Trudno.

Pozostawał tylko jeden problem. W piątek miałam robić zaległe interwały. A w lesie interwałów się nie robi.
I tutaj przejawił się mój waleczny charakter. Pobiegłam drugi raz! I nie żałuję.
Jutro z samego rana zakończę tydzień bez większych wyrzutów sumienia. 34 kilosiki, doskonały obiad i pyszna kawa. To będzie dobry dzień.


PS Jeśli to ktoś czyta - dasz znać?

25 lip 2014

1. Jeżynowe bieganie

Od tygodnia żyłam dzisiejszą wyprawą i nic, absolutnie nic nie byłoby w stanie powstrzymać mnie przed tym, żebym dziś rano wypruła z domu do lasu.
Po kolei. Śniadanie iście po królewsku, jajecznica z kurkami, pycha! Zaraz potem wskoczyłam w biegowe wdzianko, które w razie W może się podrzeć i nie będę płakać.
Pierwszy raz używałam dzisiaj Ultrathonu na komary, bo po ostatnim bieganiu po lesie nie mogłam dojść z sobą do porządku przez dobry tydzień, tyle bąbli miałam. Ultrathon zawiera ten cieszący się mega złą sławą DEET, ma wypisaną na etykiecie całą litanię możliwych skutków ubocznych użytkowania, ale jednak postanowiłam dać mu szansę. Stwierdziłam, że skoro ratował żołnierzy przed zjedzeniem żywcem przez tropikalne komary, mnie też uratuje. I uratował. Wróciłam w całości.
A co najważniejsze – Z JEŻYNAMI!
Zrobiła się tarta. Ups! Familja zapowiedziała już, że koniecznie trzeba zjeść ją dzisiaj do końca. Czyli chyba dobra :D Na spodzie z kruszonych Hitów z czekoladą i masłem i kremem z bitej śmietany i serka mascarpone. Eksplozja kalorii.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...