Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Małgawkuchni. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Małgawkuchni. Pokaż wszystkie posty

17 paź 2014

Długi dzień? To żadna wymówka

Tytuł mógłby sugerować, że napiszę o tym, że jeśli trening jest zaplanowany, to trzeba zrobić, choćby nie wiem, co. To prawda, ale o konsekwencji prawdopodobnie napiszę innym razem. Może wtedy, kiedy stanę się mistrzem samodyscypliny i będę czuła się upoważniona do pouczania innych (a ha ha). Tym razem będzie o jedzonku.

MNIAM!

Jest taka zasada, że jeśli chce się mieć siły, żeby dobrze trenować, trzeba równie dobrze jeść. A to nie jest jakoś wybitnie łatwe, wiele rzeczy przeszkadza.
Takie studia na przykład.
Pół biedy, kiedy mieszka się w domu, można po cichutku liczyć na dobry obiadek, który będzie czekał po powrocie. Gorzej, jeśli mieszka się daaaaleko, a przed sobą ma się jedynie wizję zajęć ciurkiem od rana do wieczora. Ufff, wtedy robi się gęsto. A jeśli ktoś jeszcze pracuje? To już w ogóle nie do pomyślenia.
Nawet jeśli elegancko rano robi się coś dobrego, jakąś owsianeczkę, płatki czy placuszki, około południa dzieje się coś śmiesznego. "Zjadłabym coś konkretnego..." I zaczyna się problem. Bo przez okno wlatuje zapach z budki z kebabem albo kurczakami z rożna, KFC zaczyna dziwnie pięknie pachnieć...
Szszszszsz!
Nie trzeba tego kupować, a potem żałować, że zjadło się zbyt wiele fast foodów!
Można przecież zrobić tak: dzień wcześniej wieczorem rozłożyć zestaw małego kucharza...


... i wyczarować coś pysznego. Nie trzeba wiele składników, żeby stworzyć naprawdę dobre danie, które można zabrać ze sobą następnego dnia do szkoły, pracy, na uczelnię. Postanowiłam podrzucić wam moją propozycję, a nuż komuś się przyda.

Wtorki i piątki w moim planie tygodnia figurują jako czarne dziury, które wycinają mnie z życia na dobre. Muszę kombinować, co by tu zrobić, żeby nie umrzeć z głodu gdzieś po drodze do wieczora i zazwyczaj wychodzę z mieszkania obładowana pudełkami. Jedni mówią - luchboxy. Ja bawię się w prostaka - żarcie z pudełka.
Co wybrało się ze mną dzisiaj w podróż na zajęcia i do (prawdziwego) domu? Pyszności.


Wygląda pysznie? Wygląda!
Na obrazeczku makaron (znalazłam na przecenie taki świeży, który trzeba trzymać w lodówce - rewelacja!) z warzywami i łososiem. W drugim pudełeczku galaretka o smaku kiwi - kiedy zabierałam ją ze sobą po raz pierwszy, bałam się, że w trakcie zajęć może się rozpłynąć. Zdecydowanie potrafi wytrzymać długie godziny. A jak smakuje jako przekąska między zajęciami!

Serio, serio. Zabieranie własnego jedzenia z domu to bardzo dobry pomysł. Wiadomo, co się je, jest się w stanie usytuować jakoś składniki takiego posiłku w swoim planie żywieniowym i unika się niepotrzebnych bardzo niezdrowych rzeczy.
Polecam,
Małga



PS
Mój blog awansował w jakiejś hierarchii, bo od kilku dni jestem bombardowana spamem. Uroczy, anglojęzyczni anonimowi ludzie chwalą moje wpisy i cieszą się, że taka mądra jestem i w ogóle ciekawa... Mam nadzieję, że nie będzie gorzej, bo nie chciałabym zmuszać komentujących osób do rozszyfrowywania nieczytelnych cyferek przy wpisywaniu komentarza...

Buziaki wszystkim!
Zmykam na zajęcia, a potem jadę na wieś! (hy hy hy!)

3 wrz 2014

13. Owocowy miks

Sezon owocowy trwa w najlepsze i staram się go wykorzystywać tak, jak to tylko możliwe. Sama jestem wielką wielbicielką koktajli, mogłabym je pić na śniadanie, obiad i kolację. Moja familja nie do końca podziela jednak moją miłość. Kiedy pod wieczór wchodzę do pokoju i zadaję standardowe pytanie "Napijecie się koktajlu?" reakcja zawsze jest taka sama. Chętnych brak.
Sprawy mają się tooootalnie inaczej, kiedy stwierdzam, że robię owocowy miks. Kto się napije? WSZYSCY!
Tu można by zadać pytanie - czym różni się owocowy miks od koktajlu?
Hm. Nie ma w nim mleka.
Koniec różnic.
Nie mam zielonego pojęcia, co jest nie tak z mlekiem, ale skoro owocowy miks cieszy się większą popularnością, trzeba się dostosować. W ciągu ostatnich tygodni stałam się prawdziwą mistrzynią we wrzucaniu wszystkich możliwych owoców do blendera.
Poprzednim razem uwieczniłam proces produkcji, taka pamiątka na zimowe, smutne dni, kiedy będę tęskniła za smakiem świeżych, pachnących słońcem rzeczy.


  1. FAZA 1, wstępna. To na tym etapie następuje czynność pytania. Układam wszystkie składniki w widocznym miejscu tak, żeby wszyscy widzieli, co się szykuje i mieli czas przygotować się psychicznie.
  2. FAZA 2, przejściowa. Zastanawiam się, czy jest jeszcze coś, co można wrzucić. Czasem znajdą się jakieś rodzynki, zabłąkana gruszka, której nikt już nie chce zjeść... Albo mama przypomni sobie o czymś, co czeka na chwilę chwały gdzieś na parapecie.
  3. FAZA 3, najokropniejsza. Sok, sok, całe hektolitry soku, które za wszelką cenę chcą dostać się na podłogę. Krojenie, siekanie, wyciąganie pestek. Ble.
  4. FAZA 4, wciskanie do maszyny. Żeby ciało stałe stało się ciałem płynnym, potrzebny jest nóż. A najlepiej maleńkie nożyki kręcące się w kółko i przerabiające wszystko na papkę. Czasem tylko trzeba dociskać owoce, żeby się zmieściły. Albo miksować na raty. Albo najpierw jedno, a potem drugie.
  5. FAZA 5, najpyszniejsza. Ostatnia faza, w której udział biorą rurki z Ikei. Konsumpcja!

To robi wrażenie. Jak niewiele trzeba, by zapewnić sobie konkretną dawkę witamin i radości. Nie trzeba chyba wspominać, że owocowy miks jest świetnym rozwiązaniem na smutne, deszczowe dni, kiedy odechciewa się żyć, a przeziębienie czai się, czekając na chwilę słabości.

Jesień? Nie damy się jej!
Niech się dzieje :)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...